موسيقي كوچه بازاري هم بدان جهت به اين نام معروف گرديد كه از درون خانه ها و بيرون از خانه ها به وجود آمد. آن چه دوره گردان در كوچه و بازار مي خواندند، از عمق دل و سوز درونشان برگرفته بود. در نمایش هاي روحوضي، موسیقی جزو لاینفک آن به حساب می آمد که بعدها، جدا از نمایش شکل جدی تری به خود گرفت و خوانندگانی به این روش خواندن روی آوردند. شاید ما چنین خوانندگان و روش آنان را بی ارزش بدانیم. اما باید یادمان باشد که در موسیقی دستگاهی خودمان هم لزوما هر اثری که ارایه می شود، از لحاظ فنی و هنری ارزشمند نیستند. پس با این وجود، حتی موسیقی روحوضی را هم  که خود به طور کلی موسیقی سطحی به حساب می آید، به دو دسته با پشتوانه فرهنگی و بدون این پشتوانه می توان تقسیم بندی کرد. آن نمونه ای که نشأت گرفته از نهاد مردم و فرهنگ باستاني و اجتماعي ايرانيان است، داراي پشتوانه فرهنگي مربوط مي توان دانست و آن بخشي كه بدون توجه به فرهنگ مردم و به طور صرف براي ساخت يك آهنگ رقص آور(!) و فقط ملهم از موسيقي خاصي است كه آنرا روحوضي و كوچه بازاري مي دانيم، از نوع دوم مي توان دانست. نوعي كه به هيچ وجه با دل و فرهنگ مردم و سوز دروني آنان ارتباطي ندارد. از سوي ديگر موسيقي روحوضي تنها و تنها زماني شكل واقعی به خود می گیرد که عنصر فرهنگ عامه در آن به طور واضح مشخص باشد. از جمله هنرمنداني که در این عرصه به فعالیت پرداختند، مرتضي احمدي را می توان نام برد كه نقش موثري داشته است. - برای یک منتقد یا علاقه مند به انتقاد، واجب است که همه نوع شکل موسیقی را گوش دهد!- روش خواندن چهار نفر اول و به خصوص دو نفر آخر، به طور کامل دخالت عناصر فرهنگی و اجتماعی کوچه وبازار  را نشان می دهد. به طور قطع آن چه که از نهاد مردم به وجود آمده باشد، بسیار دلنشین تر و جذاب تر است تا چيزي كه نه تنها مربوط به فرهنگ ما نيست، بلكه فاقد هرگونه ارزش زيبايي شناختي است. پس بر ماست كه نگرشمان را نسبت به اين فرم موسيقي با اين ويژگي ها تغيير دهيم و تازه، براي آن و هنرمندان اين عرصه هم احترام قايل شويم.